پرش به محتوا

بئرشبع

از دانشنامه کتاب مقدس
برای بهبود صفحه، در قسمت بحث پیشنهادات خود را با منبع معتبر مطرح کنید تا بررسی و اعمال شود

بئرشبع

بئرشبع یکی از مکان‌های مهم ذکرشده در کتاب مقدس است که به دلیل ارتباط آن با شخصیت‌های کلیدی مانند ابراهیم و اسحاق و همچنین نقش آن به‌عنوان یک مکان جغرافیایی و تاریخی در سرزمین کنعان، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

ریشه‌شناسی

نام «بئرشبع» از زبان عبری گرفته شده است. این نام به دو روایت در کتاب مقدس اشاره دارد که هرکدام توضیحی برای نام‌گذاری این مکان ارائه می‌دهند. در روایت اول، نام بئرشبع به سوگندی اشاره دارد که بین ابراهیم و ابیملک، پادشاه جرار، بسته شد و با اهدای هفت بره توسط ابراهیم همراه بود. در روایت دوم، این نام به چاهی اشاره دارد که خادمان اسحاق حفر کردند و آن را شبع نامیدند، که به معنای هفت است.

زبان ریشه تلفظ به فارسی
عبری בְּאֵר שֶׁבַע بئرشبع

کاربرد در کتاب مقدس

بئرشبع در کتاب مقدس، به‌ویژه در عهد عتیق، به‌عنوان یک مکان کلیدی در سرزمین کنعان ظاهر می‌شود. این مکان در چندین رویداد مهم ذکر شده است: - در سفر پیدایش، ابراهیم پس از بستن پیمان با ابیمالک، چاهی را در این منطقه حفر کرد و آن را بئرشبع نامید.[۱] همچنین گفته شده که او در آنجا درختی کاشت و نام خداوند را خواند.[۲] - در روایتی دیگر، اسحاق پس از حفر چاه توسط خادمانش و یافتن آب، آن مکان را سبع نامید، که بعدها به بئرشبع شهرت یافت.[۳] - بئرشبع در سفر یوشع به‌عنوان یکی از شهرهای متعلق به سبط شمعون ذکر شده است.[۴] - این مکان در عبارتی معروف در کتاب مقدس، از دان تا بئرشبع، به‌عنوان حد جنوبی قلمرو اسرائیل به کار رفته است، که نشان‌دهنده اهمیت جغرافیایی آن است.[۵]

اهمیت تاریخی یا الاهیاتی

بئرشبع به دلیل ارتباطش با ابراهیم، اسحاق و یعقوب، که از پدران قوم اسرائیل محسوب می‌شوند، نزد یهودیان به‌عنوان شهر پدران شناخته می‌شود. این مکان نمادی از پیمان و رابطه میان خدا و ابراهیم است، زیرا در آنجا سوگند و پیمانی با حضور خداوند بسته شد.[۱] از نظر جغرافیایی، بئرشبع به‌عنوان جنوبی‌ترین نقطه سرزمین اسرائیل در عهد قدیم اهمیت داشت و نشانه‌ای از مرزهای قلمرو خداوندبود.[۳] از منظر الاهیاتی، بئرشبع نمایانگر اعتماد به وعده‌های خدا و اهمیت پیمان‌های الهی است که در روایت های ابراهیم و اسحاق برجسته شده‌اند.

در متون مسیحی، بئرشبع کمتر در عهد جدید ذکر شده، اما اهمیت آن در روایت‌های عهد قدیم همچنان مورد توجه الاهی‌دانان مسیحی است، به‌ویژه به‌عنوان مکانی که نشان‌دهنده پیوستگی تاریخی و الاهیاتی میان پدران ایمان و وعده‌های خدا است.

پانویس