ال حکاود
اِل هکاوُد
اِل هکاوُد (به عبری: אֵל הַכָּבוֹד، تلفظ: حکاوُد) به معنای خدای جلال، عنوانی است که در کتاب مقدس بر شکوه آشکارشدهٔ خدا در آفرینش و تاریخ نجات تأکید دارد. این ترکیب از اِل (خدا) و کاوُد (כָּבוֹד، جلال/وزن) با حرف تعریف عبری ها (הַ) تشکیل شده است.
ریشه شناسی
کاوُد (כָּבוֹד): ریشه ای سامی به معنای وزن، اهمیت، یا شکوه، که در متون عبری به حضور محسوس خدا اشاره دارد (مثل خروج فصل ۲۴ آیه ۱۶ که جلال خدا، کوه سینا را میپوشاند).
ها (הַ): حرف تعریف معین، اشاره به خدایِ جلالِ مشخص.
این عنوان به صراحت در مزامیر فصل ۲۹آیه ۳ آمده است.
جلال در عهد جدید
در عهد جدید، جلال خدا به طور خاص در شخص عیسی تجلی یافته است:
در انجیل به قلم یوحنا فصل ۱ آیه ۱۴ آمده: کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد، پر از فیض و راستی؛ و جلال او را دیدیم، جلالی شایستهٔ پسر یگانهٔ پدر.
همینطور در رساله دوم به قرنتیان فصل ۴ آیه ۶، پولس می نویسد: خدا که گفت روشنایی از تاریکی بدرخشد، در دلهای ما تابید تا شناخت جلال خدا را در چهرهٔ عیسی مسیح درخشان سازد.[۱]
پانویس
- ↑ Danker, Frederick, A Greek-English Lexicon of the New Testament, University of Chicago Press, 2000, p. 467.